Λένε πως κάθε δρόμος έχει τη δική του ιστορία.

Και μια μικρή δίοδος, ανάμεσα σε δυο σπίτια, που κάποτε την άφηναν για να τρέχει το νερό της βροχής, έγινε δρόμος γιατί ένας παλιός κοινοτάρχης χωριού της Λέσβου είπε:

-Τον ονομάζω δρόμο και τον κάνω δρόμο. Κι ας μην ήταν…

Έτσι και τούτος, ο δικός μας ο δρόμος, έχει όνομα. Και τί όνομα. Βαρύ σαν ιστορία που λέει και το τραγούδι… Γιατί βαρύ είναι το όνομα που αναγράφεται σε δυο και τρεις πινακίδες, απ’ αυτές ντε που λένε ποιος είναι ο δρόμος  που περπατάμε αυτή τη στιγμή.

Κι ας είναι πολύ πρόσφατη η ονοματοδοσία του. Νάναι πέντε, νάναι έξι χρόνια, παραπάνω δεν θα είναι που αυτό το δρομάκι του Ακρωτηριού της Μυτιλήνης, που είναι απέναντι από το άλλο στενάκι, αυτό που πηγαίνει στα Μουσεία του Θεόφιλου και του Τεριάντ, εκεί στο δρόμο τον κεντρικό που οδηγεί  στο Καγιάνι και στην Αγία Μαρίνα, ονομάστηκε «ΟΔΟΣ ΑΡΓΥΡΗ ΑΔΑΛΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ».

Που  είδαμε δηλαδή εμείς οι κατοικούντες περί το δρομάκι αυτό,να τοποθετούνται οι γαλάζιες ταμπέλες με τα λευκά γράμματα.

Κι αυτές για να μας θυμίζουν πως στην κορυφή του δρομίσκου αυτού υπάρχει ο πύργος που κατά πως λένε είναι έργο αυτού του περίφημου αρχιτέκτονα της πάλαι ποτέ κραταιάς πόλεως Μυτιλήνης!

Και συνδέεται και με τον μύθο πως ο πύργος φτιάχτηκε από τους εργάτες που χρησιμοποιούσε ο αρχιτέκτονας,  όταν κατασκεύαζε το αρχοντικό του Γεωργιάδη στην Επάνω Σκάλα και κάθε Κυριακή αυτοί προσέφεραν την εργασία τους για να αναγερθεί ο περίφημος αυτός εξοχικός πύργος.

Όμως ως φαίνεται, αυτός ο αρχιτέκτονας δεν έχει το εκτόπισμα και το ειδικό βάρος που έχει ένας Θεόφιλος, ένας Ελευθεριάδης, αφού ο δρόμος ο δικός τους είναι ωραίος, στρωμένος με πλάκες κόκκινες ηφαιστειακές, Λεσβιακές, καλαίσθητα τοποθετημένες και αρμολογημένες, ενώ αυτός που φέρει το δικό του όνομα είναι ένα επιεικώς θα το χαρακτήριζα άθλιο καλντερίμι, με διάφορες στρώσεις τσιμέντου, και λίγη άσφαλτο στην αρχή έτσι ρε παιδί μου για να θαρρεί  πως είναι κι αυτός δρόμος και κάποιοι να νομίζουν πως είναι η …Αττική οδός και να τρέχουν με τα εκατό !

Και η κατάσταση δεν σώζεται ούτε από τους δύο μοναδικούς για τη Μυτιλήνη αγίους που τυχαίνει να σχετίζονται μ΄ αυτό το δρομάκι. Ο Άγιος Βαρθολομαίος, όπως το μαρτυρά και η ταμπελίτσα εκεί στην αρχή του, αλλά και ο Άγιος Αντώνιος, που το ξωκκλήσι το αφιερωμένο σ αυτόν, βρίσκεται στα μισά του δρομίσκου. Αλλά ούτε και το γεγονός ότι εκεί βρίσκεται και η οικία της μοναδικής γυναίκας βουλεύτριας της Λέσβου, αυτής της εποχής… 

Και για να μη νομίσετε πως κάνω πλάκα, γιατί μόνο πλάκα δεν είναι, πράγματι ένας δρόμος με τόσο τεχνοκρατικό όνομα θα περίμενε κανένας να είναι τουλάχιστον …δρόμος. Όμως δεν είναι. Ανηφορικός με μια απότομη στροφή εκεί στο ύψος του πύργου, με  το τσιμέντο να κάνει κλίσεις περίεργες και κάθε τόσο να σαβουριάζονται στην κυριολεξία μηχανάκια με τους αναβάτες συχνά πυκνά να καταλήγουν στο Νοσοκομείο ή στην καλύτερη περίπτωση στο πλησιέστερο φαρμακείο για την παροχή πρώτων βοηθειών. Άσε δε που αν μετρήσεις τις τρύπες, θα χάσεις και τον αριθμό και αν τις ταξινομήσεις με ρόδες οχημάτων σ΄ αυτές χωράνε από ρόδα ποδηλάτου μέχρι ρόδα φορτηγού.

Και το τελευταίο διάστημα κάθε λίγο και λιγάκι σπάνε οι σωλήνες της ύδρευσης και ο δρόμος  γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνος λόγω και της αυξημένης ολισθηρότητας λόγω του ρέοντος ύδατος…   

Εμ γιατί σας λέω κάθε δρόμος έχει τη δική του ιστορία; Νομίζετε πως αρκεί ένας δρόμος να έχει όνομα; Δεν πρέπει να πληροί και τις ελάχιστες προϋποθέσεις να είναι ασφαλής και φιλικός για τους περίοικους και για τους περαστικούς;

Μήπως πρέπει να το δούνε οι Δημοτικοί ή όποιοι άλλοι άρχοντες είναι υπεύθυνοι;