Η τηλεφωνική συνομιλία με νεαρό φίλο γιατρό - λίγες μόλις ώρες μετά το κακό μαντάτο της ύπαρξης κρούσματος αφθώδους πυρετού σε βοοειδή της Λέσβου -, έφτανε στο τέλος της. Και δεν θα μπορούσε ενόψει της επικείμενης αναστάσιμης περιόδου, να μην κλείσει με τις καθιερωμένες ευχές.

«Μαρίνα μου καλό Πάσχα να έχουμε, έστω κι αν χρειαστεί να ψήσουμε καμιά συναγρίδα ή όπως πάει, ακόμη και να σουβλίσουμε γάμπαρη για το γιορτινό τραπέζι», μού είπε, κάνοντάς με αίφνης να συνειδητοποιήσω περίπου αυτόματα, πόσο μα πόσο αλλάζει την καθημερινότητά μας ο αφθώδης πυρετός.

Και ήδη ακόμη και όσοι στο νησί δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την κτηνοτροφία και την αγροτική εν γένει παραγωγή και τυποποίηση, διαπιστώνουν πως εξαιτίας της καραντίνας που μπήκαμε εδώ και λίγες μέρες, βιώνουμε μια διαφορετική συνθήκη, εντελώς άλλη απ’ την έως τώρα κανονικότητα. Εμείς οικογενειακώς δε, τρέξαμε να προμηθευτούμε αμέσως ντόπια κρέατα φουλάροντας την κατάψυξη, ενώ γεμίσαμε με κάθε είδους τυρί το ψυγείο μας σε ποσότητες ικανές να μας βγάλουν μέχρι το φθινόπωρο. Αν κι ό,τι αντέξει...

Μετά μάθαμε πως τσάμπα ο πανικός κι ο κόπος. Ήρθε και η επίσημη σχετική ενημέρωση, ενώ σιγά σιγά άρχισαν να ξυπνάν και οι μνήμες απ’ την άλλη εποχή του αφθώδους, το 1994, αν θυμάμαι καλά. Τότε ως αρχισυντάκτρια στα «Αιολικά Νέα», είχα εκ των πραγμάτων αναγκαστεί να εκπονήσω κάτι σαν διδακτορικό στα του αφθώδους, ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή υπερβολή και παραπληροφόρηση, η διασπορά τρόμου. Έως που πέρασε τελικά το κακό, όχι με αμελητέες φυσικά απώλειες σε ζώα και πόρους.

Ήδη έχουν ειπωθεί διεξοδικά τα σχετικά με τις δυσβάστακτες για την τοπική οικονομία επιπτώσεις, όπως και το τι επιτρέπεται και τι όχι, τι θα γίνει με το γάλα και τα υπόλοιπα προϊόντα, πώς θα εξελιχθεί η επόμενη περίοδος. Μα όσο κι αν στρογγυλέψουν και λειάνουν τις συνέπειες του αφθώδους, όσο κι αν προσπαθήσουμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα, δύο γεγονότα παραμένουν ως δεδομένα. Το πρώτο πως η Λέσβος χάνει το φετινό Πάσχα σε εξαγωγές αμνοεριφίων, με ό,τι αυτό σηματοδοτεί συνολικά για την οικονομία της και το δεύτερο πως το λιγότερο για δυο μήνες θα μείνουμε εκτός της δικής μας κανονικότητας.

Προσωπικά τα τελευταία χρόνια έχω αναπτύξει μια ιδιότυπη θεωρία περί ρουτίνας, τονίζοντας σε γνωστούς και δικούς μου ανθρώπους, ότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα απ’ τη ρουτίνα, που συνήθως οι περισσότεροι απεύχονται.

Κι αυτό αφενός γιατί τη ρουτίνα του ο καθένας τη διαμορφώνει κατά πώς του αρέσει, κι αφετέρου διότι εκτός αυτής βγαίνεις, όταν πραγματικά συμβαίνει κάτι ξαφνικό που στην διαφοροποιεί. Και είθισται τα ξαφνικά να είναι στην πλειοψηφία τους δυσάρεστα, όπως καλή ώρα.

Μεταξύ μας δεν θα με χάλαγε αντί για το καθιερωμένο αρνάκι γεμιστό στο φούρνο και τη μαγειρίτσα μετά την Ανάσταση, το ρίχναμε συνολικά στην ψαροφαγία πασχαλιάτικα. Διατροφικά, αν επιβαλλόταν φυσικά, έως και θα το προτιμούσα. Αλλά για θέμα αρχής και πάνω απ’ όλα ρουτίνας, με ενοχλεί ακόμη και σαν σκέψη να διαταράξουμε τα της παράδοσης ξεστρατίζοντας απ’ τις συνήθειες δεκαετιών. Όχι αφού μπορούμε και έχουμε την επιλογή, δεν θα σουβλίσουμε γάμπαρη και απλά θα περάσουμε τις γιορτινές μέρες, προσαρμοζόμενοι στα νέα δεδομένα. Για το Πάσχα στην εποχή του αφθώδους.

Μπόρα είναι και θα περάσει κι αυτό, ας ευχηθούμε όσο πιο ανώδυνα μπορεί να γίνει.