«Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ᾿ τοὺς ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρή...».
20 Ιουλίου, χρόνια και χρόνια μετά.... Τι πας και θυμάσαι κι εσύ; Ένα σηματάκι με μια αιμορροούσα Κύπρο και την επιγραφή «δε ξεχνώ». Τι πας και θυμάσαι κι εσύ… Όλα περνούν.

20 Ιουλίου 1922
Κάτι μήνες πριν κάνανε εκλογές και νικητής αναδείχθηκε η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» των εθνικοφρόνων, μεταρρυθμιστών, συντηρητικών και λοιπών πολιτικά συγγενών εθνικοπαραφρόνων. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που πριν λίγους μήνες η Βουλή τον είχε ανακηρύξει «άξιον της Ελλάδος ευεργέτην και σωτήρα της πατρίδος», δεν εκλέχθηκε ούτε βουλευτής.
Ήταν το τελευταίο καλοκαίρι στην πατρίδα…

20 Ιουλίου 1974.
Οι εθνικοπαράφρονες ανένδοτοι: Η Κύπρος είναι ελληνική. Η χούντα της Αθήνας ανέτρεψε με πραξικόπημα και επιχείρησε να δολοφονήσει τον εκλεγμένο Κύπριο πρόεδρο. Τον «προδότη». Έτσι τον έλεγαν. Οι εθνικοπαράφρονες. Στη θέση του διόρισε τον τουρκοφάγο Νίκο Σαμψών, τον δικό της άνθρωπο. Ακολούθησε η αναπόφευκτη τουρκική εισβολή. Χιλιάδες νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι, ξεσπιτωμένοι. Κι η βόρεια Κύπρος τουρκοκρατούμενη μέχρι σήμερα, 47 ολόκληρα χρόνια.

Λίγες μέρες μετά οι γενναίοι της Αθήνας και της Κύπρου, οι εθνικοπαράφρονες της Ελληνικής ιστορίας που διατηρούνται σαν κάτι το σάπιο που διατηρείται αλλά σάπιο παραμένει στη φορμόλη, το έβαλαν στα πόδια πανικόβλητοι.
Καλοκαίρι 1897, 1922, 1974. Λίγο ακόμα και το 1996.
Και ο λαός θα ρωτήσετε; Άγονται και φέρονται μεγάλα κομμάτια του από πατριδοκάπηλους, από αδίστακτους λαϊκιστές, τους εθνικοπαράφρονες που λέγαμε. Μάλιστα σήμερα, δεν είναι λίγοι αυτοί που νοσταλγούν τους βιαστές της δημοκρατίας, τους υπαίτιους της κυπριακής τραγωδίας, κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ψήφισαν να τους κυβερνήσουν απόγονοι των εγκληματιών της ναζιστικής συμμορίας που αιματοκύλισε την Ευρώπη.
Και περιμένουν… Τι περιμένουν; Το «μαρμαρωμένο βασιλιά» να ξυπνήσει, να βγάλει τη σπάθη από το θηκάρι της.
Και να κάνουν τι περιμένουν; Να ξαναλειτουργήσουν στην Αγιά Σοφιά. Καημένη Αγιά Σοφιά…

Και τώρα, σήμερα, εν μέσω παγκόσμιας πανδημίας εθνικοπαράφρονες πάλι, ψεύτες κι αγράμματοι - για να ‘σαι φασίστας πρέπει να είσαι και ψεύτης και αγράμματος - βρωμίζουν το λαό, την κοινωνία, την πατρίδα. Κι ένα Θεός ξέρει τι τραγωδία θα μας ξημερώσει με ετούτους τους που μπλέξαμε.
«Μαλώτρα» η αλήθεια, αλλά «διατί να το κρύψωμεν άλλωστε», που θα ‘λεγε κι ο αείμνηστος.

Ο ορισμός της παράνοιας, ως γνωστόν, είναι να επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.
20 Ιουλίου, χρόνια και χρόνια μετά....
Τι πας και θυμάσαι κι εσύ; Όλα περνούν…