Εκαθόμην λοιπόν παρά θιν'αλος ή κάπως έτσι γράφεται και σκάει μύτη εκεί λόγιος τις, από αυτούς που καπέλωσαν την παιδεία εκεί το '50-'70 και μεσουράνησαν φτιάχνοντας τον εθνικό κορμό από ρουφιάνους και κυρ-Παντελήδες και που μια χαρά κακοποιήσαν με κάθε τρόπο στρατιές μαθητών, πασπάτεψαν δίχως να τιμωρηθούν κορασίδες ουκ ολίγες, επιβλήθηκαν δια του αστυφύλακα και του δημάρχου, πήγαιναν όμως στην εκκλησιά τους και στήριζαν την Επανάσταση εκεί με τα κοτόπουλα και τους φοίνικες οπότε σήμερα σαν έτοιμοι από καιρό ακριβώς όπως οι πατεράδες τους οι μαυραγορίτες και οι χίτες χαίρουν σεβασμού, τους βάζουν να εκφωνούν λόγους στας εθνικάς εορτάς και τους περιφέρουν σαν μούμιες σε κάθε εθνική επέτειο.

Πρότερος έντιμος βίος, γαρ...Τελοσπάντων ήρθε και έστησε αυτί, δεν χρειάζεται να τον καλέσεις τον Επικυρίαρχο του πνεύματος, στην αλήθεια δεν έπιανε γρι από αυτά που συζητούσαμε, έπιασε όμως ο εσχατόγερος τη λέξη "Μπαλούτσος" ένα τοπωνύμιο. Enter Rufianus. "A, παιδιά μου, όχι, όχι! Παλλήνη λέγεται, αρχαιοελληνικό".

"Θείο μου, Μπαλούτσος λέγεται από το τούρκικο μπαλούκ που σημαίνει ψάρι, ψαρότοπος ήταν. Εσείς το είπατε Παλλήνη την εποχή που κάνατε τα μεγάλα εθνικά βαφτίσια".

"Μα και βέβαια όχι! Παλλήνη ήταν πριν τους Τούρκους".
"Στων αρχαίων μας προγόνων τον καιρό έτσι;"
"Α, μπράβο αγόρι μου".
"Εγώ όμως θεωρώ προγόνους μου τους Σαρακηνούς", πετάει το ένα το τσακάλι.
"Εγώ πάλι θεωρώ τους προέλληνες, έχω αίμα Πελασγών και Κάρων", πετάει ο άλλος. "Να μάθουμε πως το έλεγαν οι Πελασγοί γιατί θα κάνω φασαρία".
"Εγώ πάλι", πετάει ο τρίτος "νιώθω βέρος χασάνης, όταν ακούω τον μουεζίνη μου 'ρχεται να κάνω τον σταυρό μου". Σώθηκες, ένας και ένας στην παρέα.

Ο Δάσκαλος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια μουρμουρίζοντας κάτι μέσα από τα δόντια του από το οποίο ξεχωρίζουμε μόνο το "αλήτες". Πιάνουμε εν χορώ και στη δια πάντων και πασών το "αλήτη μ'είπες μια βραδιά / χωρίς καμιάν αιτία" και γίνεται το σώσε.

Εμ, Δάσκαλε, η ιστορία καμιά φορά παίρνει το αίμα της πίσω. Δάσκαλε και εσείς όλοι οι δασκάλοι της φάρας σου που ντε και καλά ανακαλύψατε το παρελθόν μας το αρχαίο απλά και μόνο για να γίνετε τοποτηρητές του και να βγάζετε στη λούφα το ψωμάκι και να έχετε κύρος.

Θέλετε εθνική ταυτότητα, εμείς θα σας την πούμε και θα σας κατσικωθούμε, βόδια, σκεφτόσασταν, μόνο που δε δούλεψε ποτέ έτσι ακριβώς. Ήταν ένας φίλος μου Καλύμνιος είχε τη βάρκα του ονομάσει "Φιόρο", λουλούδι, στα ιταλικά, του άρεσε η κόρη ενός Ιταλού εκεί στην κατοχή...και έτσι την έλεγε συνθηματικά την ομορφούλα.

Μετά την Ενσωμάτωση ("οταν ήρθαν οι Έλληνες όπως λέγεται - δηλαδή κάτι δάσκαλοι, ένας εφοριακός και κάτι άλλοι αλεξιπτωτιστές-παράσιτα που έτρωγαν αντί του κατακτητή από τον κόπο των μικρών) τον έβαλαν τον νεαρό βαρκάρη να το σβήσει και να βάλει "ΑΝΘΗ". Εκείνος δεν ήθελε και με τα πολλά έβαψε "Μαρία" το όνομα της μάνας του αλλά όπως μου είχε πει "είχα αφήσει λίγο να αχνοφέγγει το "Φιόρο" από κάτω, δεν το πέρασα πολλά χέρια μπογιά ούτε το έξυσα...Που να είναι τώρα πια εκείνη, γριά μπορεί και να έχει πεθάνει".

Με τη βέργα του δασκάλου προτεταμένη ξεριζώσατε τοπωνύμια και τιμωρούσατε όποιον τολμούσε να τα ξεστομίσει, σβήσατε από βάρκες ονόματα, μέχρι και χάρτες σχίσατε, μέχρι και με το μαχαίρι με τη βοήθεια των συνρουφιάνων σας σε όλη την επικράτεια θέλατε να μου κάνετε τον Μπαλούτσο - Παλλήνη και άλλα τέτοια.

Δε σας πέρασε. "Παλλήνη" λένε οι πινακίδες σας, "Μπαλούτσο" ξέρουν και ονομάζουν τον τόπο ακόμα και τα μικρά παιδιά. Και οι αλήτες.