Τι σου είναι η ζωή ε; Περνά, σαν μια τρίχα από τα μαλλιά σου που μεγαλώνει για να κοπεί και να ξαναμεγαλώσει, μια τρίχα χωρίς αξία που έτσι χωρίς λόγο πέφτει, και ποιος νοιάζεται για δαύτην...

Πήγα να κουρευτώ χτες. Στο Γιώργο όπως και κάθε 20 με 25 μέρες χρόνια πολλά τώρα. 45 χρόνια τώρα... Στην πόρτα σταμάτησα αποσβολωμένος. Μια πινακίδα ανήγγειλε ότι το μαγαζί κλείνει οριστικά από την 1η του Σεπτέμβρη. Σε λιγότερο από 20 μέρες πάει να πει...

Μωρέ κλείνει ο Μουστάκας; Μπορεί να κλείσει ο Μουστάκας;
Αστραπιαία πέρασαν από το μυαλό μου όλα, μα όλα τα κουρέματα της ζωής μου.

Τα πρώτα, σε εκείνα τα μακρινά χρόνια του τέλους της δεκαετίας του 1970 όταν ο Γιώργος πρωτοάνοιξε το «κομμωτήριο ανδρών», το πρώτο «κομμωτήριο ανδρών» στην ιστορία της Μυτιλήνης. Και σπεύσαμε απαξάπαντες οι μπαϊλντισμένοι από τα μπαρμπέρικα πιτσιρικάδες της εποχής να κόψουμε τα μαλλιά μας σε κομμωτήριο, με λουτήρες και πιστολάκια... Εξέλιξη. Την ψάχναμε την εξέλιξη ακόμα και... στις τρίχες.

Ήταν βλέπεις και εκείνο του κούρεμα με τα μαλλιά να σκεπάζουν κατ’ ελάχιστον το αυτί πράγμα που μεταφράζονταν σε «πήγαινε ξανακουρέψου» από τον μακαρίτη το Γυμνασιάρχη του 1ου (εξατάξιου) Γυμνασίου Αρρένων Μυτιλήνης, τον Ελευθέριο Προκοπίου.

Τον και «μπρούτζο» επονομαζόμενο υπό των «αναρχικών» για το μακαρίτη το δάσκαλο μας, Γυμνασιάρχη. Και ξαναανηφορίζαμε την Αγίου Θεράποντος, εκεί ήταν το πρώτο κομμωτήριο ανδρών, και μας ξανακούρευε αγόγγυστα και χαμογελαστά ο Γιώργος...

Μα κι αργότερα φοιτητής, περίμενα να έρθω στη Μυτιλήνη να κουρευτώ, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, βοηθούσε κι η μόδα της εποχής, μακριά μαλλιά, και το καλοκαίρι γιατί να κουρευτείς ενδιάμεσα αρχών Ιουνίου και αρχών Σεπτεμβρίου;

Στις παραλίες και στο «Take Five» με μακριά μαλλιά ήμασταν όλοι. Κι ο Γιώργος κάθε φορά που εκείνα τα χρόνια μας έβλεπε χαμογελούσε κι έλεγε «θα ‘ρθει η ώρα σας, θα κουρευόσαστε ξανά και ξανά και πολύ συχνά... Αν σας έχουν μείνει μαλλιά».

Κι ήρθε η ώρα. Μεγαλώσαμε, αρχίσαμε τις πιο τακτικές επισκέψεις, εκεί στου Μουστάκα, εγώ πιο τολμηρός πάντα, καθόμουνα να με κουρεύει και η Λέλα, η γυναίκα του που της έλεγα γελώντας πως «εγώ τον άντρα σου τον ξέρω πιο πολλά χρόνια από σένα»!

Εκεί «στου Μουστάκα», πρώτα στην Αγίου Θεράποντος, ύστερα στην Αρίωνος, μετά στην Ελευθερίου Βενιζέλου και τελικά πίσω στην Αρίωνος ξανά, ξεφορτώθηκα, τόνους από τρίχες. Λίγο πριν τα βραδινά ραντεβού, το πρωί της μέρας του γάμου μου, για να είμαι έτσι όπως πρέπει στις όποιες συναντήσεις, γιατί «με βαρέθηκα ρε Γιώργο. Άλλαξε με»...

Εκεί κουρεύτηκαν για πρώτη φορά τα παιδιά μου, σκαρφαλωμένα σε μαξιλάρια, απασχολημένα με εκείνο το «μαγικό κουτί» με τα παιχνίδια. Εκεί στου Μουστάκα στήσαμε πλάκες, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε με τις απουσίες που προέκυψαν στο διάβα της ζωής, συζητήσαμε περί τέχνης, ταξιδιών, ερώτων, πολιτικής, σκανδάλων οικονομικών και όχι μόνο.

45 ολόκληρα χρόνια με το Γιώργο Μουστάκα, στο πιο πιστό μου ραντεβού.
Και τώρα...

Τώρα, «η επιχείρησις πωλείται ή ενοικιάζεται», από 1ης Σεπτεμβρίου.
Γελάγαμε λέγοντας πως θα τον ξεφορτωθούμε το Μουστάκα μοναχά σαν μείνουμε φαλακροί. Για δες που εκτός από τη φαλάκρα υπάρχει κι άλλος δρόμος να μη συναντιέσαι με κάποιους ανθρώπους. Για δες που ακόμα και οι τρίχες σου δείχνουν πως οι συνήθειες είναι ουσία ανθρώπινη.

«Και τώρα ρε που θα κουρεύομαι;» τον ρώτησα χτες.
Γύρισε και με κοίταξε με αυτό το χαρακτηριστικό του ύφος, πίσω από τα γυαλιά του. Και χαμογέλασε...Ναι ρε Γιώργο. Που θα κουρεύομαι τώρα; Υπάρχουν άλλοι «κομμωτές ανδρών» σε τούτο τον τόπο;